Pojemność karty
Jaka jest pojemność karty? To zależy. Serio. Po pierwsze zależy od tego jakiej karty. Jak już się dowiedziałeś/aś albo dopiero dowiesz, karty są różne. Inna jest pojemność karty która ma 80 kolumn, a inna karty która ma kolumn 45, 90 czy 96. Inna jest też pojemność kart typu mark sense, inna karty aperturowej. Po drugie, jesteśmy przyzwyczajeni wyrażać pojemność nośników w bitach, bajtach, kilobajtach, megabajtach itd. W przypadku kart percepcja była trochę inna. Tak jak dla melomana najważniejsze jest że płyta CD może pomieścić 74 minuty muzyki i mało go interesuje, że ma około 700 MB, tak użytkownicy kart określali ich pojemność wg. najważniejszej ich właściwości.
Dla Hermana Holleritha było ważne, że na karcie może zmieścić odpowiedzi na maksymalnie 2550 zapytań. Programista wiedział, że na karcie zmieści się jedna linijka programu komputerowego. W przedsiębiorstwach było istotne, że na karcie da się odwzorować np. stan i wartość każdego znajdującego się w magazynie materiału. Określanie pojemności w jednostkach do jakich jesteśmy przyzwyczajeni nie było konieczne i mało przydatne.
Przyjmijmy, że mówimy o najpopularniejszej karcie 80-cio kolumnowej w standardzie IBM. Jaka jest pojemność takiej karty? I znowu: to zależy :). Zależy od rodzaju kodowania jaki wybierzemy do zapisu informacji. Mało popularne było kodowanie binarne (dwuwartościowe), gdzie każdej pozycji na karcie odpowiadał 1 bit. W takim układzie:
pojemność karty = 12 wierszy x 80 kolumn = 960 bitów = 120 bajtów.
Natomiast w kodowaniu Holleritha w każdej kolumnie można było zapisać jeden znak, a więc teoretycznie na całej karcie 80 znaków. Jeden znak w kodzie ASCII to 7 lub 8 bitów, czyli około jednego bajta. Więc:
pojemność karty = 80 znaków = 80 bajtów.
Kodowanie na kartach
Istniało wiele kodów do zapisu znaków na kartach. Ich zastosowanie zależało od rodzaju karty, jej przeznaczenia lub producenta systemu. Dla kart w standardzie IBM (80 kolumn x 12 wierszy) najpopularniejszym kodem kart dziurkowanych był kod Holleritha.
W tym kodzie w każdej kolumnie można było zakodować jeden znak spośród: cyfr, liter alfabetu i kilku znaków specjalnych. Do zakodowania cyfry wykorzystywano jedną pozycję ze strefy dziurek numerycznych. Do zapisu litery potrzebne były dwie pozycje: jedna ze strefy jedenastek lub dwunastek lub strefy dziurkowania 0, druga ze strefy dziurek numerycznych od 1 do 9. Znaki specjalne kodowano z wykorzystaniem od jednej do trzech pozycji. Pozostałe systemy kodowania były najczęściej rozwinięciem systemu Holleritha, a zmiany dotyczyły najczęściej ilości kodowanych znaków specjalnych.